Bep de Jong, ere-voorzitter AVV SDZ
Het SDZ-gevoel is mooi verwoord door ex-voorzitter en erevoorzitter van Poorten bij het zestigjarig bestaan van de club.
voorwoord voorzitter H.L. van Poorten in 1980
Wanneer je als huidige voorzitter de spits moet afbijten in dit jubileumnummer en moet weergeven wat er eigenlijk in je omgaat bij de viering van dit lustrum, ontkom je er niet aan om ‘terug’ te kijken in het verleden. Zestig jaar SDZ, wat betekend dit eigenlijk? Simpel gezegd betekend dit: een enorme inzet van al die medewerkers, in het verleden en heden om SDZ te ‘maken’ en te ‘behouden. Toen zestig jaar gelden de toenmalige oprichters besloten om een voetbalclub te stichten, zal hun vooral voor ogen hebben gestaan om een buurtclub op te richten, waarin men z’n spanningen en emoties kwijt kon. Immers, de twintiger jaren zijn de geschiedenis ingegaan als de crisisjaren waarin de werkeloosheid hoogtij vierde. Voetballen betekende in die tijd even zorgen vergeten, waaraan velen zo intens blootstonden. Mede hierom moet onze grote bewondering uitgaan naar onze ‘pioniers’, die er in geslaagd zijn om ‘door’ te gaan, met opoffering van vele vrije uurtjes. Veel mogelijkheden hadden ze niet. Het ontbreken van moderne media, zoals telefoon en radio, zorgde er voor dat er zeer veel ‘loopwerk’ verricht moest worden. Financiële middelen waren spaarzaam of ontbraken helemaal. Met het verstrijken van de jaren namen anderen dit werk over en gezamenlijk hebben zij het ‘gezicht’ van de vereniging bepaald. In een periode van zestig jaar ontloop je zeker niet de ups en downs. En zo zijn er dan ook allerlei problemen en vele moeilijkheden op te lossen geweest. Het getuigt van een goed inzicht en wederzijds begrip in alle geledingen om die te overwinnen en des te krachtiger eensgezind daaruit te voorschijn te komen. SDZ is er in geslaagd om middels een groot aantal medewerkers, de ontwikkelingen op de voet te blijven volgen en wanneer dat nodig was, de bakens tijdig te verzetten. Wie kennis genomen heeft van de feiten van het ‘verleden en het heden’ kan en mag niet anders dan trots zijn met de viering van dit zestigjarig bestaan. SDZ – Samenspel Doet Zegevieren , nimmer hebben deze woorden meer betekenis gehad dan in de context van onze vereniging. SDZ – Zestig Jaren Jong, aan de nieuwe generatie de taak en de plicht om voor de verdere uitbouw zorg te dragen en op de ingeslagen weg voort te gaan. Wij zijn dit moreel verplicht aan al diegene die hieraan hebben medegewerkt en hun beste krachten hebben gegeven. Vele van die ‘baanbrekers’ zijn ons in de loop van de jaren ontvallen, maar zij leven voort in de geschiedenis van de vereniging en zullen daaraan ook onverbrekelijk verbonden blijven. Moge ook de toekomst borg staan voor een gezonde groei van SDZ, waarin velen hun ‘draai’ zullen kunnen vinden. De Amsterdamse Voetbal Vereniging – Samenspel Doet Zegevieren is opgericht in 1920. Op 1 mei bestaan we 89! jaar. Een oude, traditionele club die nog volop leeft. Wat heet!
60 jaar SDZ
Hoe is het allemaal tot stand gekomen en hoe zijn die jaren voor de vereniging verlopen?
De wieg van de club — Samenspel Doet Zegevieren — stond op het Bickerseiland en in de Bickersstraat.
Daar waren de twee clubjes van schooljongens die onder de naam DES en LUTO door het voetballeven wilden gaan, maar hun draai niet konden vinden. Ook toen reeds moest een fusie tot oplossing van de problemen leiden.
De grote animator uit die tijd was de heer D. Aal Voor de jongens uit de kinderrijke buurt, die niet met weldaden werden overstroomd, betekende de heer D. Aal en zijn club heel veel. Zijn werk kreeg dan ook snel sympathie van de omgeving. Meer mensen gingen zich met de club bemoeien en de zo vurig verlangde groei kwam tot stand.
De mensen van het eerste uur waren de heren C. Leibrand, H. Leibrand, B. Smit, A. Gerritse, H. Heinsius, J. Hardwich, J. Vaags, P. Bodemeyer, J. Bruyn, H. Emmenes, P. Emmenes, R. Schipper, N. Westerbaan en J. Muis.
De club moest lid worden van de volkvoetbalbond om in de competitie mee te mogen spelen. Hier kwamen de eerste problemen voor de penningmeester C. Leibrand. De inschrijving waren tweeënveertig gulden en vijftig cent. SDZ had namelijk geen geld en een geldschieter moest redding brengen.
De heer C. Leibrand was twee jaar penningmeester en had gezorgd dat de vereniging twaalfhonderd gulden bezat, toen hij moest stoppen, want hij was te jong. In die periode kwamen er andere mensen om het bestuur te versterken.
Een van hen was de grote vechter voor SDZ, de heer H. van Gaasbeek, zijn bijdrage was van grote invloed en was een voorbeeld voor alle werkers van de vereniging.
Het eerste sportterrein werd het oude Entos-veld aan de overkant van het IJ. De klasse waarin werd gestart was de derde van de zogenaamde volksvoetbalbond.
In het jaar 1926 ging de vereniging naar de AVB (Amsterdamse Voetbal Bond). Inmiddels bespeelde SDZ toen een veld aan de Haarlemmerweg bij Sloterdijk. Ook in de AVB verliep de opmars bevredigend.
In 1930 werd het kampioen behaald van de eerste klasse AVB en volgde promotie naar de KNVB. Zo werden de eerste tien jaar afgesloten met een dubbel feest. Tien jaar bestaan en promotie naar de KNVB. Het werd een groot feest in het clubgebouw van Herfst in de Oranjestraat.
In de KNVB Een nieuwe periode brak voor de vereniging aan, triest was dat SDZ door stadsuitbreiding meteen zijn terrein moest verlaten.Maar ook daar werd weer een oplossing voor gevonden, SDZ kreeg de beschikking over het Spartaanterrein aan de Uitweg.De eigenaar van dat terrein was bakker IJpma en de huur bedroeg niet minder dan vijftienhonderd gulden per jaar.Dat was veel geld voor de vereniging in die jaren, maar de heer H. van Gaasbeek was niet bang en zette door. Het veld grensde aan de boerderij van boer Sjors. Deze was geen voetballiefhebber en pompte ’s nachts de doelgebieden vol water, zodat het veld zondag werd afgekeurd. De eerste wedstrijd in de KNVB was tegen Laren, waarin SDZ met de rust een 5-1 achterstand had. In de rust zal een bij velen bekende speech van de heer H. van Gaasbeek de spelers wel tot andere gedachten over het voetbal hebben gebracht. De uitslag van die wedstrijd werd tenminste 6-6.Er waren voor veel mensen echter moeilijke jaren aangebroken, er kwam een economische crisis waardoor mensen werkloos werden. Op de ledenvergadering van 15 februari 1932 werd besloten dat werkelozen slechts tien cent contributie hoefden te betalen. De huur van het terrein werd in deze periode verlaagd met vijfhonderd gulden per jaar.In 1933 werd het kampioenschap van de vierde klasse behaald en ook de promotiewedstrijden tegen Ahrends en Amstel verliepen naar wens, zodat SDZ ging uitkomen in de derde klasse. Van de KNVB. Tot dusver was alles bij SDZ vlot verlopen, toen echter kwamen de tegenslagen en de moeilijkheden. De prestaties in de derde klasse waren niet zo goed, hierdoor kwamen strubbelingen in de vereniging. Er moesten in die periode veel besprekingen worden gehouden om te trachten de problemen het hoofd te bieden. Tot een oplossing wist men echter niet te komen.In november 1936 werd de zaak kritiek en was er een buitengewone ledenvergadering nodig om het voortbestaan van SDZ te verzekeren. Hierbij traden een aantal mensen op de voorgrond die later veel voor de vereniging zouden betekenen.Enkele van de mensen waren de op 18 januari 1933 gekozen eerste secretaris, de heer L. Westerbaan, de op 14 februari 1935 gekozen eerste penningmeester de heer M. van Poorten en de heren A. van Heijninge, L. Prins, H. Teijema, R. Steur en H. Teuwe.De moeilijkheden leken voorbij en SDZ draaide verder. Echter in mei 1938 kwam er weer een tegenslag, degradatie naar de vierde klasse.
Nieuwe omgeving
Door deze degradatie kwam SDZ na vijf jaar in de lagere klasse te spelen.Ook wat speelveld betreft ging SDZ naar een andere omgeving, want op 1 september 1939 verhuisde de vereniging naar het sportcomplex Velserweg.Financieel gezien bracht dat weer nieuwe problemen, er moesten kleedkamers komen en de hiervoor nodige gelden waren niet aanwezig. Met veel mankracht uit de vereniging lukte ook dit echter weer.In dit seizoen 1939-1940 kwam de mobilisatie en vele mensen moesten in militaire dienst. De KNVB heeft toen over het gehele land een noodcompetitie uitgeroepen, waardoor promotie en degradatie niet mogelijk was. Tot 1943 werd er nog vrij veel gevoetbald. De oorlog was echter in volle gang en het werd steeds moeilijker te blijven voetballen. Veel voetballers werden door de bezetters naar Duitsland vervoerd of konden ergens onderduiken, waardoor de KNVB weer een noodcompetitie inlaste. Maar op een bepaald moment moest het voetbal toch naar een einde lopen.Na de bevrijding in 1945 ging men al weer snel denken aan de voetbalsport. De grootste moeilijkheid was een tekort aan speelvelden, daar het complex Velserweg voor een groot deel was verdwenen en weer geheel opgebouwd moest worden. SDZ kreeg toen de beschikking over een veld aan de Van Hogendorpstraat.De toen volgende jaren waren succesvol voor de vereniging, want in de jaren 1947,1948 en 1951 werd het kampioenschap behaald. De zozeer begeerde promotie naar de derde klasse bleef echter uit.Er volgden toen vele jaren met wisselend succes, tot het kampioenschap moest worden gewacht tot 1962, maar ook toen werd de promotie niet bereikt. Er had in die periode ook een bestuurswisseling plaatsgevonden, in 1957 trad de heer H. van Gaasbeek na 35 jaar af als voorzitter, hij werd hierna opgevolgd door de heer Horn. Er hadden in die tijd nog meer wisselingen plaatsgevonden, namelijk van speelveld. Van de Van Hogendorpstraat verhuisde SDZ via onderhuurder bij APGS naar de Velserweg, waar toen ook nog eens van veld gewisseld werd.In 1960 kreeg SDZ een veld toegewezen op het sportpark Ookmeer, waarna enkele jaren verhuist werd naar het sportcomplex De Eendracht. Hierna liepen de resultaten terug, al kon in 1966 via twee beslissingswedstrijden tegen DRC het vierde klasseschap nog behouden worden.In 1967 volgde echter toch degradatie naar de eerste klasse van de afdeling Amsterdam (AVB). Eigen kantine Ondanks degradatie had het toenmalig bestuur — bestaande uit de heren Horn, Westerbaan en Van de Veer, waarvan de laatste de heer Van Poorten was opgevolgd als penningmeester — plannen gemaakt voor de toekomst. Er was een houten kantine gekocht van ongeveer 60 m2, een weelde voor de vereniging welke SDZ lange tijd niet had gekend.Toch bracht ook deze periode ernstige problemen, zelfs zo omvattend, dat het hele bestuur in zijn geheel aftrad.Een nieuw bestuur werd gekozen, allemaal mensen die nog voetbalden en geen enkele ervaring hadden.Gelukkig voor de vereniging kon het bestuur rekenen op de steun van de heer H. van Gaasbeek, die met zijn rijke ervaring hen met raad en daad bijstond.De problemen waren vooral van financiële aard, wat voornamelijk voortkwam door de slecht binnenkomen van de contributie.Een geweldig stuk werk leverde in die tijd penningmeester J. van de Berg, gesteund door zijn broer G. van de Berg, die zich als een ware deurwaarder ontpopte. De vereniging en vooral het verenigingsleven draaide weer op volle toeren, waarbij de gezellige kantine op De Eendracht een geweldige steun was. Toch kon dit alles niet voorkomen dat gedegradeerd werd naar de tweede klasse. Opmerkelijk was het, ondanks degradatie, er zich vele nieuwe leden aanmeldden, zoveel, dat er werd besloten met zaterdagvoetbal te starten.Twee jaar later, in 1970, bestond SDZ vijftig jaar, wat gevierd werd met een druk bezochte receptie in de kantine van De Spartaan. Het grootste cadeau van deze verjaardag was de wetenschap dat we in het seizoen 1970-1971 konden beschikken over onze nieuwe velden, het prachtige sportpark aan de Transformatorweg.Daar kwamen al direkt de successen, 9 mei 1971 kon na een beslissingswedstrijd tegen Sloterpark de kampioensvlag gehesen worden. SDZ was eerste klasser AVB geworden en had een belangrijke stap richting KNVB gezet.In dat jaar kwamen ook de bouwplannen gereed en door een aantal leden, onder leiding van de heren Lorent, Brink, Schulein en Verwindt, werd gestart met de bouw van onze prachtige accommodatie.Zaterdag 26 mei 1973 was de grote dag voor heel SDZ, de opening van het eigen clubgebouw. Dit werd gevierd met een druk bezochte receptie en een feestavond voor de leden.Toch dacht juist iedere SDZ-er aan die lege plaats in de vereniging die was ontstaan door het — kort voor de opening — overlijden van de vechter van zijn SDZ, de heer H. van Gaasbeek.De opening van onze accommodatie bracht met zich mee dat er veel medewerkers moesten komen om de kantine goed te laten draaien. Wat dat betreft kon de vereniging zich gelukkig prijzen, veel mensen stonden klaar om het meerdere werk op zich te nemen. Waarna er voor SDZ een nieuw tijdperk aanbrak.
Terug naar de KNVB
Na de opening van sportpark, maar vooral de kantine, volgde een toeloop van nieuwe leden.Gezorgd moest worden dat het ledenbestand de speelmogelijkheden (2 velden) niet te boven gingen.Naar de mogelijke uitbreiding van ons sportpark, met aanleg van een derde speelveld, werd dan ook al snel geïnformeerd. Door de groei van de vereniging was het nodig dat er meer kader kwam. Er bleek nog altijd clubliefde te bestaan, veel mensen meldden zich, waarbij vooral jeugdleiders van het grootste belang waren.Ook de zaterdagafdeling ging beter functioneren en nam een belangrijke plaats in het verenigingsleven. Tot zeer grote bloei kwam ook onze pupillen afdeling.Wat resultaten betreft moest een jaar gewacht worden, het seizoen 1974-1975 bracht het kampioenschap van de eerste klasse, waardoor promotie naar de KNVB volgde.Gelijk met het eerste elftal promoveerde ook het tweede elftal naar de grote bond.De jaren die hierop volgden waren niet altijd zonder zorgen, waar het het vierde klassenschap betrof.De resultaten van het seizoen 1979-1980 waren echter belangrijk beter, waardoor het er voor de toekomst weer wat zonniger uitziet. Wat betreft de verjaardag op 1 mei 1980 hebben wij getracht, in het kort, door 60 jaar verenigingsleven heen te lopen.Vele gebeurtenissen, goed en minder goed, komen hierin niet voor, omdat het dan te omvangrijk zou worden.Ook het aantal gegevens was te beperkt.Een aantal namen van mensen die door de jaren heen veel betekend hebben voor de vereniging, zijn hierin genoemd.Het zal een ieder duidelijk zijn dat VEEL meer mensen in die zestig jaar hun vrije tijd aan de vereniging hebben gegeven.Afsluitend willen wij dan ook al die mensen bedanken voor wat zij verricht hebben voor ons SDZ.De samensteller.
Geachte lezers,
Aan mij de eer U enige fragmenten te mogen voorschotelen uit de rijke historie van het zestig jaar geworden SDZ. Ik wil het luchtig houden en niet reppen over een op die leeftijd in aanmerking komen voor de VUT (vervroegd uittreden) van onze club. Trouwens als leeuwen zouden de actievelingen van onze, van leven bruisende vereniging mij bespringen. En terecht, want in feite is is SDZ nog het jongetje dat, ondanks de kinderziektes, onverbiddelijk op weg is groter en sterker te worden. Kijk eens naar de periode 1960 t/m 1980.In het begin van de jaren zestig een kampioenschap, daarna magere jaren, voorlopige handhaving in de 4de klas via twee enerverende degradatie wedstrijden tegen DRC, zelfs een duikeling naar de 2de klas van de AVB en tenslotte toch maar weer een triomfale terugkeer in de KNVB (ten koste van Sloterpark).En heden ten dage is het zo, dat SDZ als een geducht kandidaat voor promotie moet worden gezien.Dit kon alleen — mede — tot stand gekomen door het bezitten van leden, die gewoon ‘Zwart-Wit’ zijn blijven zien. Mensen, die altijd zijn blijven bijdrage tot bewaren van de goede sfeer, zo belangrijk in de vereniging, die zich immers ten doel stelt ontspanning te brengen. Het heeft offers gekost!Hoe dacht U dat Jantje Been aan zijn grijze haren is gekomen? Juist! Door die magere jaren!
Dries de jong, jarenlang keeper van de zondag-1, kreeg het zelfs in zijn rug van de terugspeelballen in die tijd.Janus Arkenbout, een verwoed ‘blauwe knoop-drager’, moest wel gaan drinken om aan de veteranen te mogen versterken.
Chris Schulein moest als leider zijn elftal tijdens de wedstrijd eerst enorm opzwiepen, vóórdat ze gingen zitten luisteren.
Hanny Standaar werd zó hard van de tegenslagen, dat iedere tegenstander voor hem viel.
Gerrit v.d. Berg behield zijn kalmte, strooide met moppen in de kleedkamers, waarbij zoveel ‘doordenkertjes’, dat helaas té vaak ná een 1-0 achterstand pas geschater klonk en men, bevrijd van martelend nadenken, aan de bak ging. En al zag een enkeling, ik denk bijv. een Piet Meyburg, het niet meer zitten bij SDZ, de meesten zijn gebleven en helpen de zo geroemde stemming in stand te houden.Het is in deze tijd van achteruit voetballen, gele- en rode kaarten, trainingskampen en uitspraken als: ‘voetbal is oorlog’, toch geweldig om lid te zijn van een fijne amateurclub, waar humor een grote plaats inneemt en een band heeft gesmeed, die de oprichters met de naam ‘Samenspel Doet Zegevieren’ beoogden. Nooit werd een gekozen naam zó nadrukkelijk bewaarheid!Zonder ook maar iemand te kort te doen wil ik tenslotte de gedachte op papier zetten:‘ Ome Henk van Gaasbeek, SDZ was Uw levenswerk, U kunt trots zijn op Uw jongens!
